Serdecznie zapraszamy na wystawę poświęconą Utopi, idei która pod różnymi postaciami przenika naszą rzeczywistość, budując ją równie często jak dekonstruując.

Ale także jej wpływem na kulturę relacji społecznych i projekcję, poprzez szeroko rozumiane sztuki wizualne, na lokalną przestrzeń społeczną.

Wystawa, której tytuł zawiera w sobie credo ekspozycyjnego zamierzenia, prezentowanego wspólnie z architektem Szymonem Rozwałką 18 lutego w ms44. To ciekawy projekt, dotykający obszaru tożsamości lokalnej, pomagający zrozumieć  jej uwarunkowania przestrzenne i kierunki rozwoju w kontekście zagadnień związanych z szeroko rozumianą architekturą i planowaniem przestrzennym.

Szereg koncepcji, projektów architektonicznych studentów, czeskiego Instytutu Projektowania Eksperymentalnego, Wydziału Architektury Uniwersytetu Technicznego w Brnie, często utopijnych w programowym założeniu, zostanie pokazanych w kontekście radykalnych idei Étienne-Louisa Boullée, klasycystycznego wizjonera. W przypadku francuskiego wizjonera mniej ważne są implikacje wynikające z tego, że architektura klasycystyczna stała się wzorcem dla XX wiecznego totalitarnego monumentalizmu. Mauzoleum Isaaca Newtona autorstwa Étienne-Louisa Boullée, jest niewątpliwie świątynią poświęconą racjonalności, której zimna geometryczność wydaje się dziś czymś przerażająco nieludzkim.

Jednak w intencji humanistów  filozofia wieku Oświecenia miała stać się niezależną, nieskrępowaną, wolną od przymusów i przesądów, pozwalającą wypowiadać bez przeszkód najśmielsze nawet poglądy, również w języku architektury.

To oczywista utopia, ale trzeba pamiętać że utopie, wyrosłe w epoce oświecenia, rzucają głęboki cień sięgający naszej dystopicznej codzienności. Można więc zapytać, i to czynimy pod pretekstem tej ekspozycji, jakiego kształtu mogą być cienie studenckich opracowań?

Podtytuł „Tam gdzie żyją utopie grasują wilki”, to metafora ukazująca zmienny kontekst, w jakim oceniane mogą być być idealistyczne projekty. Symboliczna figura Étienne-Louisa Boullée jest współcześnie czytelnym odniesieniem, czym mogą stać się utopie zmienione w programy wyborcze i pełniące role narzędzi w rękach niefrasobliwych polityków.

Pierwotna idea studenckiego projektu i pierwszego jego pokazu, osnuta jest wokół Junkspace, terminu stworzonego przez Rema Koolhaasa a będącego synonimem procesu dewaluacji architektonicznych powiązań i naruszenia jej struktur. Przestrzenią narastającą w formule Junkspace nie  powodują logiczne zasady, nie ma ona wewnętrznego porządku i prowadzi do chaosu. Rozrastając się w sposób niekontrolowany, w konsekwencji zaburza relacje społeczne. Można zaryzykować tezę, że to kulturowy proces. Czy jednak próba opisania czy nazwania a więc uporządkowania śmieciowej przestrzeni, nie jest kolejną ideologiczną utopią?